Gastenboek

Welkom in dit Gastenboek voor patiënten en cliënten van Dierenkliniek 't Ossehoofd. Op deze pagina's kunnen bezitters van huisdieren de lotgevallen van hun dier aan anderen laten lezen. Dat kan bijvoorbeeld in de vorm van verhalen, foto's of gedichten.

Als u een leuke bijdrage heeft voor dit gastenboek kunt u ons die toesturen, eventueel met bijbehorende foto als bijlage en als onderwerp: Bijdrage Gastenboek..

Het adres hiervoor is: dierenkliniek@ossehoofd.nl

Bijdragen Gastenboek

Je kunt zien dat hij zich goed voelt. De afgelopen maanden hebben we hem nog één keer horen kuchen, en dat is alweer een tijdje geleden. Hij rent weer met ons mee door het weiland als we met de fiets langskomen, huppelt vrolijk door de gang als we daar doorheen lopen, is de hele dag lekker op sjouw, vangt vogels en muizen, helpt met tuinieren (vooral het omarmen van graspollen heeft zijn voorkeur) en ploft ’s avonds languit op de bank om luid snurkend in en in tevreden in slaap te vallen en uit te rusten van al zijn avonturen. Welgeteld krijgt hij nu al drie maanden geen furosemide meer. Wel nog zijn andere hartmedicijnen.
Met dank voor de goede zorgen .  

Hallo allemaal, 

Bij deze een berichtje uit Limburg. Het heeft wel even geduurd, maar we willen toch nog even laten weten dat het met onze hond Bob heel goed gaat.

Even terug in de tijd is Bob bij jullie geopereerd aan de stemband wegens stembandverlamming in februari.

Het gaat nog steeds goed met hem, buiten dat af en toe de brokjes wel eens blijven steken, deze spuugt hij dan direct uit. En hij "niest af en toe" maar ik denk dat dat komt door warmte en rook.

Bij deze willen we jullie nogmaals bedanken voor de goede zorgen.

Vriendelijke groeten uit Montfort, Limburg 

Onze complimenten en dankbaarheid gaan uit naar dokter van Os die de operatie toch maar heeft doen slagen. Daarnaast ook de andere dierenartsen en assistentes van ’t Ossehoofd bedankt voor jullie medeleven, begeleiding en liefdevolle zorg voor onze Boy.

Namens Jeannette, Johan, Snoopy, Jazz en natuurlijk een dikke knuffel van Boy!

Bedankt!!

Niet veel later werd Molly echt heel benauwd en nogmaals belde ik met Elma: Molly moest meteen geholpen worden kost wat kost. Ik was toevallig nog een week vrij voor ik met mijn nieuwe baan begon en wilde dus een afspraak in die week. Het kon op de eerste vrijdag maar i.v.m. een assessement die dag kon ik niet. Elma handelde zeer adequaat en zei dat ze wat operaties kon verzetten en dat Molly maandag om 11.00 uur terecht kon (let wel: ik belde op de Zaterdag ervoor).

Toen ik op de kliniek aankwam kreeg ik (wij) een soort van intake gesprek en het eerste wat dierenarts van Os zei was dat hij "het geluid" echt moest horen. Nu was Molly toevalligerwijze helemaal gekalmeerd en er was geen zuchtje te horen. De dierenarts nam me mee naar een dicht bijzijnd parkje waar ik snelheid moest maken met Molly opdat hij kon horen of het daadwerkelijk om stembandverlamming ging.
Na enige meters eeeerrrge inspanning (voor mij) liet ze heel kort toch het schraapje horen.
We gingen weer naar binnen en de dierenarts legde me uit dat hij Molly goed wilde onderzoeken om andere gebreken uit te sluiten.
Een echo van het hart, "staartslagmeting" en contact met mijn eigen dierenarts gaven uiteindelijk het groene licht.
Molly was in een uitstekende conditie en niets wees erop dat haar benauwdheid door wat anders dan de stembandverlamming werd veroorzaakt.
Molly zou  die middag nog geopereerd worden.
Ik liet haar echt met pijn in het hart achter, wilt u geloven dat wij altijd samen zijn en dat ze anders bij familie is?

Vrij snel werd ik die middag al door de dierenarts gebeld dat de operatie was geslaagd en dat ik nog weer wat later kon bellen of ik haar kon komen ophalen.
Die volgende 2 uren gingen ontzettend langzaam voorbij en toen ik eindelijk mocht bellen kreeg ik te horen dat Molly naar huis mocht!
Toen ik bij de receptie stond om te betalen hoorde ik een vreemd geluid van achter komen. Het bleek montere Molly te zijn. Het enige nadeel, wat gelijk een prettige bijkomstigheid is, is dat Molly haar volume kwijt is.
Ze zag er goed uit maar klaagde steen en been over de vele geschoren plekken op haar lichaam (echo, infuus en operatie zelf). Mijn Mollebol is dan wel een oude dame maar nog steeds een ijdele dame!
Ik maakte een afpraak voor de volgende ochtend en kreeg nog even het advies om haar niets te eten te geven i.v.m. braken na de narcose.
Nou, vertel dat maar aan Molly. Toen ik bij mijn broer thuis kwam heeft ze vier gekookte kippenbouten gegeten en toen ging ze lekker languit (op haar zij!!!) op haar Doggybagg.
De volgende dag was ze heel actief en druk en je kon gewoon meteen merken dat al haar klachten weg waren. We deden een rondje Geestmerambacht en gingen toen naar de kliniek.
Dierenarts van Os was tevreden en gaf me meteen nog pillen mee voor haar darmen. In het voorgaande gesprek vertelde ik dat Molly eigenlijk elke dag gras eet en dat ze soms een gelatineachtige ontlasting heeft. Ze had bij mijn weten hier geen last van maar de dierenarts zei dat dit niet goed was.

Woensdagochtend zijn we met z'n drieën weer naar het rustige Friesland afgereisd en tot nu toe gaat het geweldig met Molly.
De operatie is nu precies een week geleden en Molly is weer als nieuw, haar snuit is tijdens het wandelen (als vanouds) weer aan de bodem geplakt, ze is nog zelden bij mij in de buurt; Jut (Molly) en Jul (Billy) doen weer samen verwoede pogingen om wat vlees voor de niet-vleesetende baas te vangen (wat overigens gelukkig nog nooit is gelukt) en ze slaapt weer als een roos. In het begin werd ik zelfs een aantal keren per nacht wakker omdat ik haar niet meer hoorde.

Dierenarts van Os; ik heb zeer veel bewondering voor uw vakkundigheid, de gave om na een gesprek en uitgebreide onderzoeken een juiste diagnose te stellen en verder de gedrevenheid waarmee u ook Molly's andere probleem nog uit de wereld wilde helpen.
U opereert niet om het opereren zelf maar om de kwaliteit van leven van het dier te optimaliseren. U bent een echte dierenvriend en ziet elk dier nog als een geval apart.

Namens Molly en mijzelf wil ik iedereen van dierenkliniek 't Ossehoofd hartelijk bedanken voor de goede zorgen!!

Molly, Billy en Peggy
 

Waar we wel heel dankbaar voor zijn is dat Yang, na een aantal nare dierenartservaringen, mee mocht maken dat er bij ’t Ossehoofd heel lieve dierenartsen en assistentes zijn die voorzichtig met haar waren en haar (en ons) op haar gemak konden stellen. Heel hartelijk dank daarvoor!

Ron en Biggi van Nassauw

Geachte dokter Van Os,

Hier ons beloofde haas-verslag.
 

Uw voedingsadvies voor het pasgeboren haasje waar de hond mee aankwam heeft perfect gewerkt. Op een mengsel van pure room en koffiemelk in gelijke delen en een schepje suiker is hij prima gegroeid.
Ei hebben we weggelaten, want dat stopte de speen te veel. Omdat we de indruk hadden dat hij daardoor wel eens wat tekort eiwitten zou kunnen krijgen t.o.v. vet zijn we na een dag of zes overgegaan op halfvolle koffiemelk. Daarna hebben we een vitamine druppeltje toegevoegd en ook een klein stukje fijngewreven vitamine-mineralenpil. Allemaal zonder problemen. Een flesje met zo'n blauw rubber speentje werkt na enige dwang goed. Je moet zelf wel in het speentje knijpen.

We hebben hem nu ruim 14 dagen en hij gaat letterlijk met sprongen vooruit en begint aan blaadjes te knabbelen. Over een paar weken hopen we te kunnen gaan werken aan zijn inburgering in de natuur.

een paar dagen oud

twee weken oud

Aanvulling op onze informatie over het haasje: mogelijk nuttig voor anderen die met een haasje komen te zitten. 

Inmiddels voegen we geen suiker meer toe aan de melk . Het haasje drinkt nu (daardoor?) veel gretiger. Mogelijk dat de suiker toch een rem was. Het menu is nu koffiemelk (volle) en  room half om half, waaraan toegevoegd een fijngewreven stukje tablet met vitaminen en mineralen (voor mensen) of een vitaminedrupje voor dieren. De keuteltjes die eerst witgeel waren worden nu bruiner, waarschijnlijk een teken dat hij wat hooi, sla, dwergkonijnenvoer en allerlei plantjes naar binnen weet te krijgen. We zien hem eigenlijk alleen bezig met het knabbelen aan vogelmuurplantjes.

"Onze" haas is nu, na 15 dagen zeker twee keer zo groot en 3x zo zwaar als in het begin en heel actief. 

Als er weer wat nieuws is houden we u op de hoogte.

Gr. Johan van der Hoek.

Een beetje stad met dierentuin heeft ze bij hopen,
de huiskat en de panter, tijger, leeuw en lynx.
’t Zijn alle grote kattenkoppen, wild en slinks
en los op straat zie je veelal vrij tamme lopen.

Zo zwart als roet, een cyperse of lapjeskat,
ze doen zich altijd voor als poezelsnoezelbol,
hard spinnend. Maar zacht kroelend blijkt de maat plots vol:
hun nagels lellen pijlsnel en zo scherp als wat.

Een deel van de familie is verzot op nacht
en gaat het liefste stappen in de stad, op sjouw
in parken, okselfris gelikt de hele vacht;
alleen de geur telt:  alle katjes zijn ’s nachts grauw.

De dag erna zie je ze dan doorlopend gapen.
Doen ze dat niet, dan hebben ze gewoon geslapen –

Uit Haast feestelijk, Inge Boulonois; uitgeverij Schakel, Utrecht 2007

Ze is onderzocht en heeft een prikje met pijnstiller en iets om de darmen weer te laten werken. Ik kreeg t advies om voedingssupplement te geven met olvarit wortelen, veel hooi en haar in bad te doen. Dit heb ik opgevolgd. Al gauw ging t stukken beter met d'r. Tot mijn verbazing vond ze 't badje (met een klein beetje biotex) erg aangenaam, dit heb ik 2x op een dag gedaan en 3 dgn. volgehouden. Haar buikje was weer mooi schoon en roze. Het wortelenpapje wilde ze eerst niet zelf eten maar heb dit eerst onder dwang gedaan en na 2x dit gedaan te hebben at ze 't zelf op.

Ik dacht dat ze misschien zwanger was, vanwege haar nest die ze gemaakt had. Maar tot op heden nog geen kleintjes.

Inmiddels eet ze alles weer en kan ze over een paar dagen weer terug bij dr vriendjes.

Ik wil jullie bedanken voor de goede zorgen en advies.

Met vriendelijke groeten,

Maaike Neels

Fijn dat dit allemaal hier kan..

Jawel, 7 katten en 2 honden, da's niet niks. En als je dan net als wij je dieren als je kinderen beschouwt dan is een betrouwbare dierenarts broodnodig! We hebben het al meerdere malen meegemaakt op de meest rare tijden. Als er nood is, dan kun je komen. En ja, de dierenkliniek is inderdaad wel wat duurder, maar de uitgebreide kennis hier vind ik onontbeerlijk en ook de mogelijkheid om hier echo's te laten maken voor PKD en HCM zijn dit dan ook echt wel waard. Anders had ik helemaal naar Amsterdam gemoeten naar een arts die ik nog geheel niet ken. Fijn dat dit dus allemaal hier kan. Er wordt tijd voor je genomen en alles wordt goed uitgelegd. Heel belangrijk vind ik dat. Kortom een dikke pluim!

Groetjes,
Fam . Tames www.de-bostijgers.nl      www.de-bostijgers.nl/weblog

Pluim

Tja, daar zit je dan op een avond met een kat die na een dag eigenlijk niet gegeten te hebben (komt wel vaker voor bij deze kat, dus dat was geen alarmsignaal) opeens languit op het verwarmingsrooster gaat liggen, duf uit de ogen kijkt en gemeen miauwt als je haar oppakt, niet meer alert reageert als de hond blaft of iemand door de deur binnenkomt en ineens grijpt het je bij de keel: dit was een paar jaar terug ook zo: toen was ze er bijna geweest.... Niet wachten tot morgen: nu bellen. Of het schikte, over een half uur op de praktijk..... Natuurlijk schikte dat. Opgelucht het kooitje gepakt en toen: weg kat...... ze had zich verstopt! Na een kwartier zoeken vond mijn zoon haar, helemaal achterin het gat van de krabpaal waarin ze normaal nooit zit. Na veel gedoe zijn we gearriveerd op de praktijk en zijn we uitstekend geholpen en te woord gestaan door dierenarts Nijssen. Onze kat is nu weer thuis, behandeld en opgeknapt. De complimenten aan dierenarts Nijssen: geduldig luisteren, de juiste vragen stellen, een secuur onderzoek, duidelijke uitleg en doen wat hij beloofd. Kortom: dikke pluim!

Karin

Loekie kan weer staan
zie ook scheve kopstand

De eigenaar van Loekie kwam naar de praktijk omdat zijn hond niet meer kon staan. Hij was in de overtuiging dat het om een hersenbloeding ging en verwachte euthanasie als advies. Wel was Loekie al weer aan de beterende hand en wilde het dier weer eten en drinken. Staan kon Loekie echter nog niet en de eigenaar ging er dan ook vanuit dat die verlamming ten gevolge van een hersenbloeding blijvend was.

Geachte dierenarts,
Zoals u al aangaf mocht ik u ook een mail sturen als het met onze hond goed gaat. Wel nu, die vrijdag waren we er zelf zo goed als uit dat aan het leven van onze Loekie na 15 jaar een einde aan zat te komen. Dus na rijp beraad hebben we de beslissing genomen om hem te laten inslapen omdat hij vanaf dinsdag niet meer kon lopen zich zelf vervuilde en er geen toekomst meer inzat voor het dier.

Dus wij ons hondje in een laken gelegd om hem zo naar u dierenklink te brengen met tranen in de ogen want hij was toch ruim 15 jaar een belangrijk onderdeel van ons gezin geweest. Bij aankomst bij de kliniek tilde we hem samen uit de auto waarna hij opstond en op het plein aan de wandel ging waarbij al direct tegen elkaar zeiden, maar zo krijgt hij geen spuitje.

Na dat u de diagnose had gesteld en ons gerust stelde dat hij na een aantal dagen er weer boven op kon komen zijn wij terug gegaan hebben hem vertroeteld en inderdaad nu tweede kerst dag is hij weer redelijk de oude hond al moeten we met lopen wel wat rekening met hem houden omdat de stabiliteit nog niet helemaal 100% is.

Kort om voor ons een hele gelukkige kerst, ik hoop dat ook u een fijne kerst heeft doorgemaakt en wens u in ieder geval een goede jaarwisseling toe.

met vriendelijke groet,

Fam. Veldboer

Bowie kan weer van alles
zie ook nieuwe techniek voor operatie stembanden

Mijn hond,Bowie, (blonde lab,13jr.) is in mei 2006 aan haar stembanden geopereerd in Dierenkliniek 't Ossehoofd . Achteraf gezien begonnen haar klachten al in september 2005. In die tijd was Bowie opgenomen geweest voor een maag/darmbloeding. Het eerste wat mij aan haar opviel was dat ze geen "geluid" meer maakte, geen geblaf als de postbode langs kwam of piepen van blijdschap enz. In eerste instantie dachten we dat het kwam door de traumatische ervaring van de maag/darmbloeding. Een paar maanden later begon ze ook te kuchen. Met een medicijn waardoor ze wat meer lucht kreeg ging het even beter. Maar al snel ging haar hele toestand achteruit. Het lopen ging al slechter en ze kreeg al minder lucht, waardoor ze verkeerd ging ademen (hyperventileren). Ze kon ook niet meer zwemmen, terwijl ze dat het allerliefste doet, om dat ze zich constant verslikte in het water. Op het eind kon ze bijna niet meer lopen en moest ik met de auto naar een grasveldje rijden zodat ze haar behoeftes kon doen!. Zo kon het dus niet langer!

Het bleek dat Bowie's stembanden nagenoeg verlamd waren, waardoor ze geen lucht kreeg en dus geen zuurstof. Uiteindelijk hebben we toch besloten om Bowie te opereren. Dit was niet zonder risico omdat Bowie Addisonziekte heeft (de bijnieren werken niet goed, waardoor stress en narcose niet echt aan te raden is) en ze ook niet de jongste meer is (13). De operatie (uitgevoerd door Dhr. van Os) was een groot succes!! Ondertussen zijn we 5 maanden verder en het gaat super met Bowie. Ze kan weer normaal een rondje lopen en het beste van alles ze kan weer zwemmen!!!!

Yelle en Bowie den Boer

Bianco is weer "als nieuw"
zie ook gebitsproblemen konijnen en  Knaagdieren

Goedemorgen dokter van Os,
U had mij gevraagd u even op de hoogte te houden van de progressie van mijn konijn Bianco. Ik bracht hem op woensdag 23-08-06 bij u met een ernstige darmverstopping, die u heeft behandeld met 2 dagen van paraffine behandelingen en medicijnen. U heeft hierna geconstateerd dat de oorzaak zijn kiezen waren, waar bramen op zaten. Deze zou u maandag 28-08-06 operatief verwijderen. Door het weekend heen vond ik zijn situatie nog steeds zorgwekkend, was dus niet gerust op de narcose.
U heeft de narcose toegediend via zijn oor. Na deze behandeling is hij eindelijk beterende heen gegaan, na twee dagen vond ik hem weer sterk genoeg om bij mijn andere konijnen buiten te zetten.
Ik vind hem zelf energieker als daarvoor, wat voor mij een duidelijk signaal is dat hij er al langer last van gehad moest hebben. Ook zie ik hem veel meer hooi eten als dat hij daarvoor deed. Ik ben blij te melden dat hij weer als nieuw is!!!!
Ik wilde van deze gelegenheid gebruik maken om u nog even hartelijk te bedanken voor de goede zorg.

Met vriendelijke groet,
Michela Oremus

Loeder, onze blinde kat.

Toen we van de dierenarts te horen kregen dat (vanwege grauwe staar) Loeder (onze kat) zijn tweede oog eruit moest, was onze eerste reactie: nee, dan maar een spuitje. Eén oog oké, maar allebei...Het is toch zielig een blinde kat. Dit kun je een dier niet aan doen. Toch hebben we ons laten overhalen. Gelukkig maar.

Het is verbazend om te zien hoe Loeder zich aan de situatie heeft aangepast. Soms lijkt het wel alsof hij helemaal niet blind is. Zoals hij met een zekerheid door het huis en de tuin loopt. In het begin was hij heel voorzichtig, maar na een tijd toen hij huis en tuin kende ging het met sprongen vooruit. Wel moeten we, als hij naar buiten gaat, hem in de gaten houden. Maar hij geniet elke dag volop. Hij heeft nog levensvreugde. We zijn blij dat we hem hebben laten helpen.

Met vriendelijke groet,
Anita Tellman

Ff een krabbeltje van ons in het gastenboek. Wij zijn met onze honden en kat al jaren cliënt bij 't Ossehoofd en het bevalt ons uitstekend. Voor de meer gespecialiseerde ingrepen zijn we vaak niet meer verplicht de hulp van specialisten in te roepen, aangezien er veel up to date gespecialiseerde kennis in jullie praktijk aanwezig is. Ga zo door!!! Alma en Piet Groot (www.zwitsersewitteherder.nl)

Eregalerij

Splendour

Onze Flo

Herinnering aan een kleine prins

Lieve Billy

Rossie onze hoogbejaarde superkat

Onze allerliefste Charlie

Sinbad, een kat-met-persoonlijkheid

In memoriam, Kaya Heerding

Cato, afscheid van een hond

Kees, het dappere konijn

Ter herinnering aan Joepie

Gedicht voor Droopy

Uw bijdrage is welkom

Welkom op de Eregalerij van Dierenkliniek ´t Ossehoofd. Op deze pagina kunnen eigenaren hun herinneringen aan hun overleden huisdier publiceren. Iedereen kent het eigenlijk wel: er komt een nieuw huisdier in het gezin, maar gaandeweg verandert dat huisdier in een huisgenoot. En als het moment van afscheid nemen komt, zijn er de herinneringen. Herinneringen die het waard zijn om herinnerd te worden. Herinneringen die het waard zijn om door anderen gelezen te worden. Wilt u een bijdrage aan deze rubriek leveren in de vorm van een foto, verhaal of gedicht? Zend dan u bijdrage aan dierenkliek@ossehoofd.nl onder vermelding van Bijdrage gastenboek. Foto's kunnen eventueel worden ingezonden als bijlage van deze email

. . . . . . . . . .

.