Gastenboek
Bijdragen Gastenboek
EregalerijGastenboek
Welkom in dit Gastenboek voor patiënten en cliënten
van Dierenkliniek 't Ossehoofd. Op deze pagina's kunnen bezitters van
huisdieren de lotgevallen van hun dier aan anderen laten lezen. Dat kan
bijvoorbeeld in de vorm van verhalen, foto's of gedichten.
Als u een leuke bijdrage heeft voor dit gastenboek kunt u ons die toesturen,
eventueel met bijbehorende foto als bijlage en als onderwerp: Bijdrage
Gastenboek..
Het adres hiervoor is: dierenkliniek@ossehoofd.nl
Max is blij met zijn Thundershirt!
De beste wensen van Denver en zijn baasjes
Winna zegt dankjewel!
Scheve kopstand bij Kel
Tebby - ooit ernstig hartpatiënt - voelt zich al beter
Lady weer zo goed als nieuw!
Berichtje uit Limburg
Berichtje over Jan-Simon
Winston is heel blij en levendig
Een bedankje van Field
Boy is geopereerd aan zijn stembandverlamming
Molly en haar stembandverlamming
Winston is weer helemaal de oude
Droopy
Poes Yang Een
bedankje Tosca,
de Belgische patiënt met stembandverlamming
Het "Haas-verslag"
De familie Felidae, katachtigen
Spooky het wondertje
Bedankt voor de goede zorgen
Even een bedankje
Joost snottert niet meer
Fijn dat dit allemaal hier kan
Een dikke Pluim
Loekie weer hersteld na aandoening die geen
hersenbloeding was
Bowie kan weer van alles na operatie aan haar stembanden
Sita rent weer na alternatieve heupkopoperatie
Bianco het konijn is weer "als nieuw" na
gebitsbehandeling
Loeder, onze blinde kat
Ff een krabbeltje van ons in het gastenboek3,5 jaar geleden is Max bij ons in het leven gekomen. Onze Max is een kruising Zwitserse Sennenhond met een Entlebucher Sennenhond.
Wij hebben met Max diverse gehoorzaamheidstrainingen doorlopen en Max is een lieve, trouwe hond geworden met echter één nadeel: Max is angstig voor vuurwerk. De afgelopen jaren hebben wij al van alles geprobeerd om hem van zijn angst af te helpen, maar tot op heden zonder resultaat.
Ik heb contact gezocht met Mariska (Paraveterinair bij Dierenkliniek ’t Ossehoofd) en na een bezoek met Max aan de kliniek was het ook voor Mariska al snel duidelijk: Max vertoond angstig gedrag. Hij ging in een hoekje liggen en voelde zich totaal niet op zijn gemak.
Wij hebben toen gesproken over een "Thundershirt" en of dit Max zou helpen bij zijn angst. Het "Thundershirt" is inmiddels aangeschaft en ik heb na enige tijd opnieuw een afspraak gemaakt met Mariska, zodat zij Max kon observeren met het shirt aan. Haar conclusie was dat Max rustiger is, meer op zijn gemak is en dat zijn staart in de vrolijke stand stond. Wat een verschil met de vorige afspraak, gelukkig doet het "Thundershirt" zijn werk.
We hebben wel afgesproken om, als het vuurwerk echt los barst, Max nog wat kalmerends te gaan geven en dat ik in het nieuwe jaar Mariska op de hoogte zal houden hoe het Max en ons is vergaan tijdens Oud en Nieuw.
Groeten van de
baasjes van Max.
zie ook nieuwe techniek voor operatie stembanden
Ook van Denver: de allerbeste wensen voor 2011 voor iedereen.
Door de door jullie uitgevoerde operatie aan zijn stembanden mag Denver 2011 ook ingaan vannacht. Het gaat goed met hem, hij slaapt alleen heel veel, maar dat mag als je oud bent. Genieten kan hij nog wel, van de sneeuw waar hij met heel veel plezier doorheen rent en rolt, waarna hij natuurlijk uren moet bijkomen!
Hierbij een
paar mooie plaatjes van hem.
Jullie kennen mij nog wel he Winna,die Leonberger die in het voorjaar in het prikkeldraad heeft gezeten. Ik had jullie wel een hoop werk bezorgd, maar ik voelde dat het met veel LIEFDE gedaan werd. Oké, ik zag er even niet uit, maar dat was maar tijdelijk zeiden jullie.
Ik ben nu net terug van de vakantie, drie weken lekker weg geweest naar de Ardennen. Wat een groot bos en wat veel water om lekker te kunnen zwemmen en rennen in de bossen samen met mijn vriendje Bo-ghy. We hebben het erg naar ons zin gehad.
En oja, ik heb ook nog twee shows gedaan. Eerst in Belgie de clubshow van de club. De keurmeester zag wel dat mijn vacht nog niet helemaal op orde was, maar vond dat geen probleem en ik kreeg een uitmuntend. De tweede show was niet zo best, deze keurmeester vond dat ik niet in showstaat was en kreeg de beoordeling goed. Dat was jammer.
Ik wil jullie nog heel hartelijk danken voor de goede zorgen en als een van jullie langs liep mij even een aai over mijn bol te geven dat vond ik heel fijn.
Ik heb er twee foto's bij gedaan
dan kunnen jullie zien hoe erg ik het weer naar mijn zin heb. HEEEEL ERG
BEDANKT.
En ik zal niet meer in het prikkeldraad lopen.
Groetjes Winna
Zie ook: Scheve kopstand bij de hond
Hierbij even de tussenstand m.b.t. Kel. Wij beleven haar herstel eigenlijk als verbazingwekkend en de grootste stap heeft ze gemaakt op de (dins-)dag zelf. ’s Middags kon ze alweer zelfstandig lopen, al was het nog wat wankel, en ‘krabbelde’ ze ook direct naar de voordeur i.v.m. de post. En dat sneller dan dat ik kon reageren om haar te behoeden voor vallen (wat overigens niet gebeurde). Ontlasting e.d. ook normaal, en ook geen spoor van misselijkheid. Ze heeft sinds thuiskomst net zo goed gegeten als anders en was/is nog steeds dezelfde lieve blije ‘ouwe doos’ als ervoor.
Terugkijkend lijkt het erop dat Kel in de eerste 2-3 dagen erg behoedzaam was, waardoor er op de 2e dag al nauwelijks meer afwijkingen te zien waren in de bewegingen die ze deed. Daarna raakte ze blijkbaar aan de verandering in haar systeem gewend en beweegt ze zich vrijer, of beter gezegd wil ze zich weer vrijelijk bewegen, zoals ervoor. Met als gevolg dat we in de afgelopen dagen toch weer wat meer balans- en coördinatiefoutjes bij haar hebben gezien.
Aan de andere
kant, we zijn nog geen week verder dus het kan nog verder verbeteren, en
zelf ga je er voor zover mogelijk ook wat op anticiperen/sturen om e.e.a.
te voorkomen.
Soms een klein misstapje, een
missertje in de coördinatie of een kleine onbalans, maar het valt
nauwelijks nog op. De ‘afwijking naar links’ lijkt voor zover ik het kan
beoordelen helemaal verdwenen. Wellicht zullen deze laatste
restverschijnselen t.z.t. ook nog verdwijnen. Maar ook als het zo blijft
als het nu is, en er lijkt immers geen pijn bij te zijn voorgekomen, dan
zijn we zielsgelukkig met hoe ze hier is uitgekomen.
De conclusie is in ieder geval ongewijzigd: we zijn ontzettend blij en gelukkig met hoe ze hieruit is gekomen en hoe goed eigenlijk alles nu al functioneert.
Nogmaals bedankt voor de ondersteuning.
Groet, de baasjes van Kel
Met dank voor de goede zorgen .
Zie ook: Inkorten dikke darm
Lady had wat ongemak bij het poepen, waardoor een operatie (een zogenaamde 'Colon resectie') noodzakelijk was.
Na de operatie gaat het ongelooflijk goed met Lady. Ze is een op en top nieuw poesje. We weten nu dat we haar na het plassen, dit doet ze namelijk wel op de bak, gelijk terug moeten zetten en dan poept ze ook keurig op de bak. Alleen als we slapen, poept ze keurig naast de bak.
Ze eet goed en is lekker speels. We zijn ontzettend blij dat we de operatie hebben laten doen. Dat een verwijde darm zulke problemen kan geven is ongelooflijk.
Dankzij jullie inzet hebben wij onze Lady kunnen behouden en we hopen haar nog heel lang bij ons te hebben. Het was het allemaal waard.
Met vriendelijke groet,
De baasjes van Lady
zie ook nieuwe techniek voor operatie stembanden
Hallo allemaal,
Bij deze een berichtje uit Limburg. Het heeft wel even geduurd, maar we willen toch nog even laten weten dat het met onze hond Bob heel goed gaat.
Even terug in de tijd is Bob bij jullie geopereerd aan de stemband wegens stembandverlamming in februari.
Het gaat nog steeds goed met hem, buiten dat af en toe de brokjes wel eens blijven steken, deze spuugt hij dan direct uit. En hij "niest af en toe" maar ik denk dat dat komt door warmte en rook.
Bij deze willen we jullie nogmaals bedanken voor de goede zorgen.
Vriendelijke groeten uit Montfort, Limburg
zie ook nieuwe techniek voor operatie stembanden
Hallo team Ossehoofd,
Even een berichtje over Jan-Simon. Het is nu bijna 5 maanden geleden dat Jan is geopereerd aan zijn stembanden, het gaat uitstekend met hem. We hebben een heel ander, soms erg ondeugende, hond in huis. Het lijkt wel of hij heel veel moet inhalen, prachtig.
We zijn in juni op vakantie geweest in Zeeland. Wij hebben samen erg genoten, vooral aan het strand en de wandelingen [langzaam opgebouwd] door de duinen. Ondanks dat het erg warm was, had Jan geen problemen; niet benauwd en kan z'n warmte goed kwijt. Dus toch maar besloten om de zomervakantie door te laten gaan en samen hebben we 3 weken genoten in Oostenrijk. Ondanks dat het daar gemiddeld 28 graden was, had hij geen last. Wij hebben dan ook geen spijt dat we hem ondanks zijn spierziekte hebben laten opereren. Zijn lopen wordt niet minder, loopt natuurlijk wel wat slungelig, maar wat maakt het uit! Als het zo blijft, doen we het ervoor.
Bij deze sturen we een foto van Jan, nogmaals hartelijk dank.
zie ook nieuwe techniek voor operatie stembanden
Het is al weer een jaar geleden dat Winston door Dr. Van Os aan een
stembandverlamming geopereerd werd.
Winston was er destijds erg
slecht aan toe; kon nog maar hele kleine eindjes lopen, was benauwd
en sliep veel.
Wij zijn Dr. Van Os heel dankbaar, dat hij Winston zo goed geholpen
heeft.
Sinds half april 2008 is
Winston snel op gaan knappen. Hij kan weer wandelen en is niet
benauwd meer.
Wat Winston nu parten gaat spelen is het moeilijker lopen, door pijn
en zwakte aan de achterpoten. Daarvoor krijgt hij medicatie, die
goed helpt.
Winston is heel blij en levendig en geniet nog duidelijk van het leven!
Maandag wordt Winston 13 jaar!
Wij zijn heel blij dat hij nog steeds deel uitmaakt van ons gezin!
Groeten van Petruscha van Bouwdijk Bastiaanse, Heeswijk-Dinther.
zie ook nieuwe techniek voor operatie stembanden
Geachte Heer van Os,
Ik ben
een Golden Retriever VAN en UIT Langedijk,
en U, meneer van Os, kreeg volledig gelijk.
Door U kreeg ik weer lucht in m'n longen en gaat het heel goed,
Ik ben U zeer dankbaar en hierbij van mij en m'n baasje een
vriendelijke groet.
FIELD.
zie ook nieuwe techniek voor operatie stembanden
Begin dit jaar begon Boy, onze bijna 13 jarige bouvierkruising, ademhalingsproblemen te krijgen.
Na een bezoek aan dokter van Os werd een lichte stembandverlamming geconstateerd. Dokter van Os legde uit dat hij d.m.v. een operatie de stembanden op een andere manier zouden kunnen laten functioneren, maar een operatie was volgens hem nog niet direct nodig. We zouden zelf aan Boy merken wanneer dat moment zou komen, want dan zou hij lusteloos worden, echt goed benauwd worden, niet ver meer kunnen lopen e.d.
Dat moment van achteruitgang kon elk moment optreden, dus volgende maand of over een paar maanden.
Boy heeft toen medicatie gekregen.
Na een tijdje werd Boy weer benauwd dus wij weer naar ’t Ossehoofd.
Omdat het toch nog niet zo erg nodig was dat hij geopereerd moest worden, wilden we met medicatie de boel wat rust geven.
Dit ging een hele tijd goed. Begin augustus werd het echter zo erg dat er wat moest gebeuren.
In overleg met dokter van Os besloten wij om Boy te laten opereren.
Ondanks zijn leeftijd vond dokter van Os het zeker de moeite waard, mede omdat Boy verder een “gezonde” hond was en de operatie goed zou doorstaan.
Hij zei dat na de operatie de bonusmeter ging lopen, nou dat is zeker zo.
Boy is van een lusteloze, benauwde en slecht lopende hond weer veranderd in een levenslustige, blije, beweeglijke hond, die zelfs weer mee wil spelen met onze andere twee honden en zijn boevenstreken ook weer terug heeft.
We hopen dat die bonusmeter nog een tijd blijft lopen.
We kunnen iedereen die een huisdier heeft en met dit probleem te maken krijgt aanraden deze operatie te laten uitvoeren, ondanks de kosten. Deze wegen niet op tegen wat je ervoor terug krijgt: een blij en vrolijk huisdier met een goede kwaliteit van leven.
Onze complimenten en dankbaarheid gaan uit naar dokter van Os die de operatie toch maar heeft doen slagen. Daarnaast ook de andere dierenartsen en assistentes van ’t Ossehoofd bedankt voor jullie medeleven, begeleiding en liefdevolle zorg voor onze Boy.
Namens
Jeannette, Johan, Snoopy, Jazz en natuurlijk een dikke knuffel van Boy!
Bedankt!!
zie ook nieuwe techniek voor operatie stembanden
Voordat ik hier mijn verhaal doe
over een geweldige operatie die dierenarts van Os bij mijn lieve
Molly heeft uitgevoerd, wil ik in het bijzonder Elma bedanken!!
Op Zaterdag 6 September jl. belde ik enigszins een beetje in paniek
met Dierenkliniek 't Ossehoofd.
Mijn Molly had het nu toch wel erg benauwd. De dag ervoor had ik al
een mailtje gestuurd omdat ik met een aantal vragen zat waarvan ik
het antwoord niet op de website kon vinden.
Ik kreeg Elma aan de lijn en vanaf het eerste moment gaf zij mij
zoveel vertrouwen door haar doortastende manier van praten. Ze klonk
uiterst professioneel en zéér geduldig.
Elma, hartelijk bedankt voor alles. Dankzij jou is mijn Mollebol
snel weer de oude geworden!
Het begon ongeveer een half jaar geleden, ik woon in het prachtige,
natuurrijke Friesland waar ik dagelijks uren door het bos struin met
mijn 2 Spanjaarden. Molly, een Pointer die van de ketting komt, en
Billy die in het wild is geboren op een golfbaan. Molly was al
volwassen en ik weet dus niet precies hoe oud ze is, Billy als
kleine pup die in tegenstelling tot Molly alle hondenregels kent en
goed is gesocialiseerd. Molly en ik zijn al 8 jaar samen en Billy
kwam 3 jaar later ons microgezin vergezellen. Ik heb een zwak voor
mijn Mollebol, gewoon om het feit dat ze een "underdog" is en dat we
samen veel hebben meegemaakt.
Ik merkte de laatste tijd dat Molly erg kortademig was tijdens onze
wandelingen. Ik wijtte het aan haar leeftijd en besteedde er niet
veel aandacht aan. Ik ben vrij nonchalant en loop niet met elk
wissewasje bij de dierenarts.
In Mei, toen
het erg warm was, merkte ik voor het eerst een soort van schrapend
geluid tijdens het ademhalen en at ze voor haar doen ook slecht.
Daarna werd de temperatuur weer echt Hollands en de problemen gingen
over.
In Augustus van dit jaar stak het "geschraap" zo nu en dan weer de
kop op en het viel me ook op dat Molly niet meer knus bij mij op de
elektrische deken wilde slapen.
Verder vond ik het erg vreemd dat Molly niet meer languit op haar
zij lag maar meer op haar borst (een houding die ik nog nooit eerder
bij haar had gezien en die me ook niet lekker leek).
Ik ben toen
voor het eerst naar mijn dierenarts gegaan, zij heeft Molly
onderzocht maar kon niet echt iets vinden. Ze gaf haar een
antibiotica kuur en ik moest na een week bellen om te laten horen of
het beter ging. Na die eerste week ging het inderdaad beter en dit
meldde ik dus.
Echter na de 2e week leken de problemen verergerd. Ze had het vaker
benauwd en zat soms met haar hoofd in de lucht te staren. Ik was er
niet gerust op en ging weer naar de dierenarts omdat ik voelde dat
er iets mis was. Ik wilde dat er foto's werden genomen omdat ik bang
was dat er iets in haar keel zat.
Voor de foto's kon ik niet terecht bij mijn eigen dierenarts en werd
doorverwezen naar een kliniek. Zij vermoedde dat het om een
stembandverlamming ging.
Zodoende ben ik bij dierenkliniek 't Ossehoofd terechtgekomen. Dierenarts van Os past een nieuwe techniek toe zodat de luchtpijp niet helemaal open staat (althans, zo heb ik het begrepen).
Dit vermindert het verslikken en de gevoeligheid voor infecties. Voor het fijne van de ingreep kunt u het beste contact opnemen met de kliniek zelf.
Ik belde dus met Elma op een dag dat Molly het erg benauwd had. In eerste instantie wilde ik niet meteen langs gaan gezien de eventuele kosten en afstand. We namen afscheid en ik beloofde contact te houden.
Niet veel later werd Molly echt heel benauwd en nogmaals belde ik met Elma: Molly moest meteen geholpen worden kost wat kost. Ik was toevallig nog een week vrij voor ik met mijn nieuwe baan begon en wilde dus een afspraak in die week. Het kon op de eerste vrijdag maar i.v.m. een assessement die dag kon ik niet. Elma handelde zeer adequaat en zei dat ze wat operaties kon verzetten en dat Molly maandag om 11.00 uur terecht kon (let wel: ik belde op de Zaterdag ervoor).
Toen ik op de
kliniek aankwam kreeg ik (wij) een soort van intake gesprek en het
eerste wat dierenarts van Os zei was dat hij "het geluid" echt moest
horen. Nu was Molly toevalligerwijze helemaal gekalmeerd en er was geen
zuchtje te horen. De dierenarts nam me mee naar een dicht bijzijnd parkje
waar ik snelheid moest maken met Molly opdat hij kon horen of het
daadwerkelijk om stembandverlamming ging.
Na enige meters eeeerrrge inspanning (voor mij) liet ze heel kort toch
het schraapje horen.
We gingen weer
naar binnen en de dierenarts legde me uit dat hij Molly goed wilde
onderzoeken om andere gebreken uit te sluiten.
Een echo van het hart, "staartslagmeting" en contact met mijn eigen
dierenarts gaven uiteindelijk het groene licht.
Molly was in een
uitstekende conditie en niets wees erop dat haar benauwdheid door wat
anders dan de stembandverlamming werd veroorzaakt.
Molly zou die middag nog geopereerd worden.
Ik liet haar echt met pijn in het hart achter, wilt u geloven dat wij
altijd samen zijn en dat ze anders bij familie is?
Vrij snel werd ik die middag al door de dierenarts gebeld dat de
operatie was geslaagd en dat ik nog weer wat later kon bellen of ik haar
kon komen ophalen.
Die volgende 2 uren gingen ontzettend langzaam voorbij en toen ik
eindelijk mocht bellen kreeg ik te horen dat Molly naar huis mocht!
Toen ik bij de receptie stond om te betalen hoorde ik een vreemd geluid
van achter komen. Het bleek montere Molly te zijn. Het enige nadeel, wat
gelijk een prettige bijkomstigheid is, is dat Molly haar volume kwijt
is.
Ze zag er goed
uit maar klaagde steen en been over de vele geschoren plekken op haar
lichaam (echo, infuus en operatie zelf). Mijn Mollebol is dan wel een
oude dame maar nog steeds een ijdele dame!
Ik maakte een afpraak voor de volgende ochtend en kreeg nog even het
advies om haar niets te eten te geven i.v.m. braken na de narcose.
Nou, vertel dat maar aan Molly. Toen ik bij mijn broer thuis kwam heeft
ze vier gekookte kippenbouten gegeten en toen ging ze lekker languit (op
haar zij!!!) op haar Doggybagg.
De volgende dag was ze heel actief en druk en je kon gewoon meteen
merken dat al haar klachten weg waren. We deden een rondje
Geestmerambacht en gingen toen naar de kliniek.
Dierenarts van Os was tevreden en gaf me meteen nog pillen mee voor haar
darmen. In het voorgaande gesprek vertelde ik dat Molly eigenlijk elke
dag gras eet en dat ze soms een gelatineachtige ontlasting heeft. Ze had
bij mijn weten hier geen last van maar de dierenarts zei dat dit niet
goed was.
Woensdagochtend
zijn we met z'n drieën weer naar het rustige Friesland afgereisd en tot
nu toe gaat het geweldig met Molly.
De operatie is nu precies een week geleden en Molly is weer als nieuw,
haar snuit is tijdens het wandelen (als vanouds) weer aan de bodem
geplakt, ze is nog zelden bij mij in de buurt; Jut (Molly) en Jul
(Billy) doen weer samen verwoede pogingen om wat vlees voor de
niet-vleesetende baas te vangen (wat overigens gelukkig nog nooit is
gelukt) en ze slaapt weer als een roos. In het begin werd ik zelfs een
aantal keren per nacht wakker omdat ik haar niet meer hoorde.
Dierenarts van Os; ik heb zeer veel bewondering voor uw vakkundigheid,
de gave om na een gesprek en uitgebreide onderzoeken een juiste diagnose
te stellen en verder de gedrevenheid waarmee u ook Molly's andere
probleem nog uit de wereld wilde helpen.
U opereert niet om het opereren zelf maar om de kwaliteit van leven
van het dier te optimaliseren. U bent een echte dierenvriend en ziet elk
dier nog als een geval apart.
Namens Molly en mijzelf wil ik iedereen van dierenkliniek 't Ossehoofd
hartelijk bedanken voor de goede zorgen!!
Molly, Billy en Peggy
Winston is weer helemaal de oude
zie ook nieuwe techniek voor operatie stembanden
Goedenavond,
Hierbij een paar foto's van
Winston. Hij is afgelopen zondag met ons naar het
strand van Bloemendaal geweest! Hij heeft genoten!!!
Winston is weer helemaal de
oude. Zijn conditie gaat vooruit, hij eet prima,
is alert en speelt weer met de kinderen!
Wij zijn heel blij dat wij Winston bij jullie lieten opereren!
Groeten van Petruscha van
Bouwdijk.
Beste medewerkers van kliniek Ossenhoofd,
Wij willen jullie bedanken voor de goede behandeling bij het inslapen van onze liefste schat, voor jullie ook een moeilijke taak!
Deze omstandigheden zijn nooit fijn en niemand wil dit, maar zoals het bij ons Droopertje gegaan is, hebben wij er toch een rustig en vredevol gevoel aan overgehouden.
De pijn is enorm en het gemis nog meer, maar het is zo belangrijk dat het beestje een goede begeleiding krijgt bij het sterven.
Dank u wel!
Groetjes André en Lisette Praat
Lieve mensen van ’t Ossehoofd,
Het is nu 3 april 2008 en sinds 17 maart jl. missen we onze poes Yang. De hoop om haar nog levend terug te krijgen hebben we niet meer, Yang was te ziek. De onzekerheid is verschrikkelijk en we missen haar heel erg. Ook haar tweelingzus Yin is bij tijd en wijle uit haar doen.
We hebben ons behoorlijk
zelfverwijten gemaakt, hadden we niet eerder van dierenarts moeten
veranderen, hadden we niet dit en dat. Het helpt nu niets meer.
Waar we wel heel dankbaar voor zijn is dat Yang, na een aantal nare dierenartservaringen, mee mocht maken dat er bij ’t Ossehoofd heel lieve dierenartsen en assistentes zijn die voorzichtig met haar waren en haar (en ons) op haar gemak konden stellen. Heel hartelijk dank daarvoor!
Ron en Biggi van Nassauw
Geachte heer van Os,
Zoals u weet is ons hondje
Pluumpie vorig jaar overleden.
Pluumpie was indertijd de reden dat wij bij u als dierenarts kwamen.
Onze toenmalige dierenarts kon de (aangeboren) hartafwijking van Pluumpie
niet behandelen.
Nu Pluumpie is overleden hebben
wij besloten om toch maar weer een dierenarts dichterbij huis te nemen.
Wij willen u en uw team bedanken voor de jarenlange goede zorgen.
Vooral de liefdevolle benadering van de hondjes heeft ons zeer
aangesproken.
Met vriendelijke groet,
Wouter en Karensa Lucieer, Droppie
en Spanie
11-03-2008
Pluumpie is bijna 8 jaar oud geworden en heeft in het rugzakje vele bergwandelingen gemaakt!
zie ook nieuwe techniek voor operatie stembanden
Ongeveer een jaar geleden begonnen bij Tosca mijn 12-jarige Hovawart-reu ademhalingsproblemen. Wij wonen in de provincie Antwerpen en zo hadden twee Belgische dierenartsen beweerd dat het hart en de longen gezien zijn leeftijd extra inspanningen moesten doen maar hij zou nog een tijdje meekunnen.
Tosca en ik hebben echter al veel pijnlijke watertjes doorzwommen , een serieus kostenplaatje betaald maar boven alles wij kunnen niet zonder elkaar. Ik zou voor een man nooit doen wat ik voor mijn hond heb gedaan en hij is ook niet één van de simpelsten hoor maar we weten wat we aan elkaar hebben.
Ik veranderde terug van dierenarts voor een second opinion en de diagnose werd stembandverlamming. Nu had ik een concreet gegeven weliswaar vertelde de arts dat operatietechnieken echter niet aan te raden waren gezien zijn leeftijd, de narcose en de kans op een verslikpneumonie . Hij raadde deze techniek af maar Tosca was nog te goed om blijvend in te slapen.
Het probleem was echter dat ik, gezien zijn grootte en gewicht hem niet kon helpen als hij niet verder kon of viel en mij zelfs omdraaide om zijn wurgende toeren niet te zien. Niets is erger dan je hond niet te kunnen helpen ! Door zijn chronisch zuurstofgebrek was zijn achterhand danig achteruit gegaan zodat hij meer niet dan wel recht kon komen. Ik leefde op de toppen van mijn tenen zo bang om hem dood te vinden dat ik nergens meer heenging.
Via internet ben ik informatie gaan opzoeken en zo bij kliniek 't Ossehoofd beland. En dan ging het voorwaarts.
Dr. Van Os , Marjolein en ik hebben enkele e-mails gestuurd, mijn dierenarts werd om bijkomende onderzoeken gevraagd en voila 3 weken later stonden Tosca en ik in Heerhugowaard, een plaatsje waar ik nog nooit van gehoord had maar door de gesprekken en de aanpak had ik het volste vertrouwen en de beslissing genomen Tosca te laten opereren.
Na 3 uur rijden kwamen wij aan en ging de bal aan het rollen, ik was doodsbang om mogelijks zonder Tosca te moeten terugkeren omdat ik dacht zijn leeftijd, de narcose enz. maar... ik ben ter plaatse gebleven tot na de ingreep; had een kamer met ontbijt geboekt voor één nacht en geloofde in de techniek die dr. van Os zou toepassen.
Via camera kon ik na de ingreep Tosca volgen. Dr. Van Os kwam persoonlijk verslag brengen dat de ingreep geslaagd was en de andere collega's hebben me echt een hart onder de riem gestoken door hun goede zorgen en begrip.
En effectief, de ademhalingsproblemen waren direct verdwenen. De dag nadien zijn Tosca en ik naar België teruggekeerd. Via email zijn Dr. Van Os en ik in contact gebleven om de perikelen na de ingreep te bespreken.
Tosca is vorige week inmiddels 13 geworden en een heertje op zijn retour; hij is veel rustiger en kan terug zelf rechtstaan en stappen. Echter zoals een echt oud ventje hoor, slepende tred en grillig in veel dingen maar vooral zijn we beiden heel gelukkig en al zijn er geen jaren meer in 't verschiet de tijd nu besteden we optimaal. Het is echter zo jammer dat het in België zo lang heeft aangesleept en de nieuwe techniek zo weinig gekend is want dat had Tosca veel leed kunnen besparen.
Dit berichtje en foto's uit dank voor wat al de medewerkers van Kliniek 't Ossehoofd voor ons hebben gedaan.
Nicole Meuleman
11-03-2008
2 xfot0
Geachte dokter Van Os,
Hier ons beloofde haas-verslag.
Uw voedingsadvies voor het
pasgeboren haasje waar de hond mee aankwam heeft perfect gewerkt. Op een
mengsel van pure room en koffiemelk in gelijke delen en een schepje suiker
is hij prima gegroeid.
Ei hebben we weggelaten, want dat stopte de speen te veel. Omdat we de
indruk hadden dat hij daardoor wel eens wat tekort eiwitten zou kunnen
krijgen t.o.v. vet zijn we na een dag of zes overgegaan op halfvolle
koffiemelk. Daarna hebben we een vitamine druppeltje toegevoegd en ook een
klein stukje fijngewreven vitamine-mineralenpil. Allemaal zonder problemen.
Een flesje met zo'n blauw rubber speentje werkt na enige dwang goed. Je moet
zelf wel in het speentje knijpen.
We hebben hem nu ruim 14 dagen en hij gaat letterlijk met sprongen vooruit en begint aan blaadjes te knabbelen. Over een paar weken hopen we te kunnen gaan werken aan zijn inburgering in de natuur.
een paar dagen oud
twee weken oud
Aanvulling op onze informatie over
het haasje: mogelijk nuttig voor anderen die met een haasje komen te
zitten.
Inmiddels voegen we geen suiker meer toe aan de melk . Het haasje drinkt nu (daardoor?) veel gretiger. Mogelijk dat de suiker toch een rem was. Het menu is nu koffiemelk (volle) en room half om half, waaraan toegevoegd een fijngewreven stukje tablet met vitaminen en mineralen (voor mensen) of een vitaminedrupje voor dieren. De keuteltjes die eerst witgeel waren worden nu bruiner, waarschijnlijk een teken dat hij wat hooi, sla, dwergkonijnenvoer en allerlei plantjes naar binnen weet te krijgen. We zien hem eigenlijk alleen bezig met het knabbelen aan vogelmuurplantjes.
"Onze" haas is nu, na 15 dagen zeker twee keer zo groot en 3x zo zwaar als in het begin en heel actief.
Als er weer wat nieuws is houden we u op de hoogte.
Gr. Johan van der Hoek.
Een beetje stad met dierentuin heeft ze bij hopen,
de huiskat en de panter, tijger, leeuw en lynx.
’t Zijn alle grote kattenkoppen, wild en slinks
en los op straat zie je veelal vrij tamme lopen.
Zo zwart als roet, een cyperse of
lapjeskat,
ze doen zich altijd voor als poezelsnoezelbol,
hard spinnend. Maar zacht kroelend blijkt de maat plots vol:
hun nagels lellen pijlsnel en zo scherp als wat.
Een deel van de familie is verzot
op nacht
en gaat het liefste stappen in de stad, op sjouw
in parken, okselfris gelikt de hele vacht;
alleen de geur telt: alle katjes zijn ’s nachts grauw.
De dag erna zie je ze dan
doorlopend gapen.
Doen ze dat niet, dan hebben ze gewoon geslapen –
Uit Haast feestelijk, Inge Boulonois; uitgeverij Schakel, Utrecht 2007
Op 13 oktober ben ik met konijn Kim langs geweest omdat ze lusteloos, plakpoep had en niet wilde eten.
Ze is onderzocht en heeft een prikje met pijnstiller en iets om de darmen weer te laten werken. Ik kreeg t advies om voedingssupplement te geven met olvarit wortelen, veel hooi en haar in bad te doen. Dit heb ik opgevolgd. Al gauw ging t stukken beter met d'r. Tot mijn verbazing vond ze 't badje (met een klein beetje biotex) erg aangenaam, dit heb ik 2x op een dag gedaan en 3 dgn. volgehouden. Haar buikje was weer mooi schoon en roze. Het wortelenpapje wilde ze eerst niet zelf eten maar heb dit eerst onder dwang gedaan en na 2x dit gedaan te hebben at ze 't zelf op.
Ik dacht dat ze misschien zwanger was, vanwege haar nest die ze gemaakt had. Maar tot op heden nog geen kleintjes.
Inmiddels eet ze alles weer en kan ze over een paar dagen weer terug bij dr vriendjes.
Ik wil jullie bedanken voor de goede zorgen en advies.
Met vriendelijke groeten,
Maaike Neels
Goedenavond,
Ik wil jullie nogmaals heel erg bedanken voor de goede zorg van Balki.
Eerst al in september bij Bono waren jullie heel lief maar nu met Balki ben ik ook zeer tevreden over jullie team.
Heel erg bedankt.
Groetjes René en Ivette van den Hoven
Drie jaar geleden heb ik mijn kat Joost uit het asiel gehaald. Joost was toen al aan het niezen. De dierenarts die verbonden is aan het asiel, heeft hem nooit effectief kunnen behandelen. Op het moment dat ik van al dat gesnotter en vooral alle vieze troep in huis meer dan genoeg had, ben ik van dierenarts veranderd en bij jullie terecht gekomen.
Had ik dat 3 jaar geleden maar gedaan! Sinds Joost medicijnen krijgt gaat het heel goed met hem. Voor hem èn mij letterlijk een verademing!
Bedankt!
Met vriendelijke groet,
Agnes de Winter
Fijn dat dit allemaal hier kan..
Jawel, 7 katten en 2 honden, da's niet niks. En als je dan net als wij je dieren als je kinderen beschouwt dan is een betrouwbare dierenarts broodnodig! We hebben het al meerdere malen meegemaakt op de meest rare tijden. Als er nood is, dan kun je komen. En ja, de dierenkliniek is inderdaad wel wat duurder, maar de uitgebreide kennis hier vind ik onontbeerlijk en ook de mogelijkheid om hier echo's te laten maken voor PKD en HCM zijn dit dan ook echt wel waard. Anders had ik helemaal naar Amsterdam gemoeten naar een arts die ik nog geheel niet ken. Fijn dat dit dus allemaal hier kan. Er wordt tijd voor je genomen en alles wordt goed uitgelegd. Heel belangrijk vind ik dat. Kortom een dikke pluim!
Groetjes,
Fam . Tames www.de-bostijgers.nl
www.de-bostijgers.nl/weblog
Tja, daar zit je dan op een avond met een kat
die na een dag eigenlijk niet gegeten te hebben (komt wel vaker voor bij
deze kat, dus dat was geen alarmsignaal) opeens languit op het verwarmingsrooster
gaat liggen, duf uit de ogen kijkt en gemeen miauwt als je haar oppakt,
niet meer alert reageert als de hond blaft of iemand door de deur binnenkomt
en ineens grijpt het je bij de keel: dit was een paar jaar terug ook zo:
toen was ze er bijna geweest.... Niet wachten tot morgen: nu bellen. Of
het schikte, over een half uur op de praktijk..... Natuurlijk schikte
dat. Opgelucht het kooitje gepakt en toen: weg kat...... ze had zich verstopt!
Na een kwartier zoeken vond mijn zoon haar, helemaal achterin het gat
van de krabpaal waarin ze normaal nooit zit. Na veel gedoe zijn we gearriveerd
op de praktijk en zijn we uitstekend geholpen en te woord gestaan door
dierenarts Nijssen. Onze kat is nu weer thuis, behandeld en opgeknapt.
De complimenten aan dierenarts Nijssen: geduldig luisteren, de juiste
vragen stellen, een secuur onderzoek, duidelijke uitleg en doen wat hij
beloofd. Kortom: dikke pluim!
Karin
Loekie
kan weer staan
zie ook
scheve
kopstand
De eigenaar van Loekie kwam naar de praktijk omdat zijn hond niet meer kon staan. Hij was in de overtuiging dat het om een hersenbloeding ging en verwachte euthanasie als advies. Wel was Loekie al weer aan de beterende hand en wilde het dier weer eten en drinken. Staan kon Loekie echter nog niet en de eigenaar ging er dan ook vanuit dat die verlamming ten gevolge van een hersenbloeding blijvend was.
Geachte dierenarts,
Zoals u al aangaf mocht ik u ook een mail sturen
als het met onze hond goed gaat. Wel
nu, die vrijdag waren we er zelf zo goed als uit dat aan het leven van
onze Loekie na 15 jaar een einde aan zat te komen. Dus na rijp beraad
hebben we de beslissing genomen om hem te laten inslapen omdat hij vanaf
dinsdag niet meer kon lopen zich zelf vervuilde en er geen toekomst meer
inzat voor het dier.
Dus wij ons hondje in een laken gelegd om hem zo naar u dierenklink te brengen met tranen in de ogen want hij was toch ruim 15 jaar een belangrijk onderdeel van ons gezin geweest. Bij aankomst bij de kliniek tilde we hem samen uit de auto waarna hij opstond en op het plein aan de wandel ging waarbij al direct tegen elkaar zeiden, maar zo krijgt hij geen spuitje.
Na dat u de diagnose had gesteld en ons gerust stelde dat hij na een aantal dagen er weer boven op kon komen zijn wij terug gegaan hebben hem vertroeteld en inderdaad nu tweede kerst dag is hij weer redelijk de oude hond al moeten we met lopen wel wat rekening met hem houden omdat de stabiliteit nog niet helemaal 100% is.
Kort om voor ons een hele gelukkige kerst, ik hoop dat ook u een fijne kerst heeft doorgemaakt en wens u in ieder geval een goede jaarwisseling toe.
met vriendelijke groet,
Fam. Veldboer
Bowie
kan weer van alles
zie ook
nieuwe techniek voor operatie stembanden
Mijn hond,Bowie, (blonde lab,13jr.) is in mei 2006 aan haar stembanden geopereerd in Dierenkliniek 't Ossehoofd . Achteraf gezien begonnen haar klachten al in september 2005. In die tijd was Bowie opgenomen geweest voor een maag/darmbloeding. Het eerste wat mij aan haar opviel was dat ze geen "geluid" meer maakte, geen geblaf als de postbode langs kwam of piepen van blijdschap enz. In eerste instantie dachten we dat het kwam door de traumatische ervaring van de maag/darmbloeding. Een paar maanden later begon ze ook te kuchen. Met een medicijn waardoor ze wat meer lucht kreeg ging het even beter. Maar al snel ging haar hele toestand achteruit. Het lopen ging al slechter en ze kreeg al minder lucht, waardoor ze verkeerd ging ademen (hyperventileren). Ze kon ook niet meer zwemmen, terwijl ze dat het allerliefste doet, om dat ze zich constant verslikte in het water. Op het eind kon ze bijna niet meer lopen en moest ik met de auto naar een grasveldje rijden zodat ze haar behoeftes kon doen!. Zo kon het dus niet langer!
Het bleek dat Bowie's stembanden nagenoeg verlamd
waren, waardoor ze geen lucht kreeg en dus geen zuurstof. Uiteindelijk
hebben we toch besloten om Bowie te opereren. Dit was niet zonder risico
omdat Bowie Addisonziekte heeft (de bijnieren werken niet goed, waardoor
stress en narcose niet echt aan te raden is) en ze ook niet de jongste
meer is (13). De operatie (uitgevoerd door Dhr. van Os) was een groot succes!!
Ondertussen zijn we 5 maanden verder en het gaat super met Bowie. Ze kan
weer normaal een rondje lopen en het beste van alles ze kan weer zwemmen!!!!
Yelle en Bowie den Boer
Sita is onze herder van inmiddels 9 jaar, door onbekende omstandigheden had zij heel veel problemen met haar rechter heup. Het was dusdanig ernstig dat een kunstheup een van de opties van een ander optie werd ons aan de hand gedaan door dokter van Os. Hij gaf aan dat het mogelijk was om de kop die normaal bij de heup in de kom gaat, te verwijderen en dan laten herstellen. Als de kunstheup niet aan zou slaan moesten we ook die maatregel laten nemen. Na veel denken hebben wij besloten om het advies op te volgen. Inmiddels zijn we 3/4 jaar verder en Sita rent springt, zwemt en doet weer als vanouds. Inmiddels hebben we ook een herder van 8 maanden en je zou die 2 samen moet zien! Dit had niet mogelijk geweest zonder de ingreep. Het advies maar ook de behandeling zijn uitstekend geweest. Nogmaals onze dank daar voor.
Stefan en Belinda
Bianco is
weer "als nieuw"
zie ook
gebitsproblemen konijnen en Knaagdieren
Goedemorgen dokter van Os,
U had mij gevraagd u even op de hoogte te houden van de progressie van
mijn konijn Bianco. Ik bracht hem op woensdag 23-08-06 bij u met een ernstige
darmverstopping, die u heeft behandeld met 2 dagen van paraffine behandelingen
en medicijnen. U heeft hierna geconstateerd dat de oorzaak zijn kiezen
waren, waar bramen op zaten. Deze zou u maandag 28-08-06 operatief verwijderen.
Door het weekend heen vond ik zijn situatie nog steeds zorgwekkend, was
dus niet gerust op de narcose.
U heeft de narcose toegediend via zijn oor. Na deze behandeling is hij
eindelijk beterende heen gegaan, na twee dagen vond ik hem weer sterk
genoeg om bij mijn andere konijnen buiten te zetten.
Ik vind hem zelf energieker als daarvoor, wat voor mij een duidelijk signaal
is dat hij er al langer last van gehad moest hebben. Ook zie ik hem veel
meer hooi eten als dat hij daarvoor deed. Ik ben blij te melden dat hij
weer als nieuw is!!!!
Ik wilde van deze gelegenheid gebruik maken om u nog even hartelijk te
bedanken voor de goede zorg.
Met vriendelijke groet,
Michela Oremus
Loeder,
onze blinde kat.
Toen we van de dierenarts te horen kregen dat
(vanwege grauwe
staar) Loeder (onze kat) zijn tweede oog eruit moest, was onze eerste
reactie: nee, dan maar een spuitje. Eén oog oké, maar allebei...Het
is toch zielig een blinde kat. Dit kun je een dier niet aan doen. Toch
hebben we ons laten overhalen. Gelukkig maar.
Het is verbazend om te zien hoe Loeder zich
aan de situatie heeft aangepast. Soms lijkt het wel alsof hij helemaal
niet blind is. Zoals hij met een zekerheid door het huis en de tuin loopt.
In het begin was hij heel voorzichtig, maar na een tijd toen hij huis
en tuin kende ging het met sprongen vooruit. Wel moeten we, als hij naar
buiten gaat, hem in de gaten houden. Maar hij geniet elke dag volop. Hij
heeft nog levensvreugde. We zijn blij dat we hem hebben laten helpen.
Met vriendelijke groet,
Anita Tellman
Ff
een krabbeltje van ons in het gastenboek.
|
|
|
Eregalerij |
|
Cirah |
|
Yin |
|
Splendour |
|
Onze Flo |
|
Herinnering aan een kleine prins |
|
Lieve Billy |
| Rossie onze
hoogbejaarde superkat |
|
Onze
allerliefste Charlie |
|
Sinbad, een kat-met-persoonlijkheid |
|
In
memoriam, Kaya Heerding |
|
Cato,
afscheid van een hond |
|
Kees,
het dappere konijn |
|
Ter herinnering
aan Joepie |
|
Gedicht voor
Droopy |
| Uw bijdrage is welkom |
Foto's kunnen eventueel apart worden ingezonden als bijlage van een email aan info@ossehoofd.nl |
|
| . . . . . . . . . .
|
|
|
.